Ervaringen van Jeroen Hendriksen

Het moet 1985 zijn geweest. Ik was op zoek naar een uitgeverij voor een idee rond intervisie, een toen vrijwel volledig onbekend begrip. Mijn eerste boek over levend leren was geflopt, kun je wel zeggen: de progressieve op wereldverbetering gerichte uitgeverij ging failliet.

Ik wist twee dingen zeker: ik wilde een uitgeverij die via reguliere kanalen zou verkopen (Centraal Boekhuis) en een uitgeverij die kon zorgdragen voor continuïteit. Deze eis was voor mij een vanzelfsprekendheid.

Uitgeverij Nelissen gaf van die aardige boeken uit over ervarend leren (Negt, Fritz, Benjamin en soortgelijke klassiekers die nog steeds in mijn boekenkast prijken) en ik kwam via een studiegenoot, die ook wilde publiceren, bij de inmiddels overleden hoofdredacteur Jan van Haaren terecht. Hij vroeg om een A-viertje met de opzet van mijn intervisieboek, sprak twee uur met me, ontkurkte een fles wijn, vertelde over zijn eigen proces van boeken schrijven en vertrouwde mij bij ons afscheid toe: 'Als je me nodig hebt, laat het even weten'. De coach avant la lettre!
Hij had de helikopterview. Door twee vragen te stellen maakte hij me duidelijk waaraan het schortte en ik had weer weken werk. Hij was dichtbij als ik er om vroeg en liet me los als ik er even geen behoefte aan had. Keek naar de tekst op grote lijnen, maar zette ook punten en komma's bij twijfel van mijn kant.

Deze manier van werken past bij mij, zo heb ik ontdekt. Ik heb nauwelijks meer aan continuïteit of verspreiding gedacht, moet ik eerlijkheidshalve zeggen. Dat zat wel goed. Gewoon blijven hangen bij Dick en Pieter en Riekje. En later bij die tweede Jan (de Ruijter), de hoofdredacteur die van hetzelfde slag is als Jan van Haaren. Inclusief de fles wijn. Zuidelijke gemoedelijkheid gekoppeld aan de efficiënte zakelijkheid van het noorden. Van beide houd ik.

De uitgeverij groeide en bloeide; ik schreef nog een paar boeken en in maart 2002 kwam mijn Werkboek Intervisie uit. Medewerkers van de uitgeverij waren aanwezig bij de presentatie van het boek op de klantendag van de Associatie voor Coaching.

Prominent aanwezig en met een verhaal dat klonk als een klok. De promotie liep als een trein. Ook weer gebaseerd op suggesties van auteurs. Maatwerk, opnieuw maatwerk, gegroeid in de loop der jaren, maar onontbeerlijk voor een auteur, zeker als die ook nog eigenwijs is, ideeën over vormgeving heeft en lastige vragen stelt. Dat vind je bij een grote uitgeverij niet. Dat weet ik als geen ander.